Rebeca Bermúdez. En construción

A FONTE.
 

HALLOWEEN Elena Pereiro 2ºA

O 31 de Outubro de 2015, foi o Halloween máis raro da miña vida.
Fun cós meus amigos Heloisa, Dani G., Mario, ... a vender rifas e a asustar á xente que pasase.
Íamos todos pasando pola Igrexa Vella de Elviña e escoitamos un ruido. Asustamonos todos pero miramos a unha árbore que estaba ao noso carón e había un moucho entre as ramas. Pouco despois escoitamos outro ruido, pero esta vez non podía ser o moucho porque estaba diante nosa e o ruido viña do túnel que estaba a nosa esquerda. Vimos que se acercaban dúas luces e agachámonos detrás dun coche vermello que estaba detrás de nós. Era un coche preto que se acercaba cada vez máis, e o máis raro era que... non viamos a ninguén conducindo!
Seguíamos mirando atentamente aquel coche sinistro e vimos que paraba diante dunha casa ao lado da igrexa. A porta do coche abriuse e dela vimos saír un home moi baixo e con cara de enfadado.
Cando baixou do coche deuse conta de que non chegaba ao timbre e enfadouse aínda máis. Subiuse a o coche e colliu o seu teléfono e con el chamou a alguén.
Despois colleu o teléfono, baixouse do coche e cerrou a porta.
Púxose diante da porta e apareceu unha muller alta que invitábao a pasar, e él pasou.
Cando xa estaba dentro todos saímos de detrás do coche e botámonos a rir polo mal entendido.
Un intre despois soou outro ruido que viña do ceminterio. Surxiu a curiosidade, pero ninguén quería ir a ver que era aquel ruido, entón obligáronnos a ir a Helo e mais a min.
Cando chegamos á porta do cemiterio estaba todo escuro e non escoitamos nen vimos nada, entón marchamos cós demáis. Cando chegamos xunto deles escoitamos outro ruido, pero antes de que dixesemos nada comezou a soar a canción Bomba de King África e ao principio asustámonos pero despois rimos debido a esa canción.
A canción viña do cemiterio e claro, pensamos que eran algúns nenos escoitando música alí e acercámonos, pero o que vimos non era nada do que tiñamos imaxinado... eran esqueletes bailando! Pero non eran uns bailes normales, non, eran bailes nos que separaban os seus ósos. Había unha man por aquí, un pé por alá, ... Cando rematou a canción os esqueletes foron a esconderse rápidamente, pero un deles viu ao noso carón e díxonos: -Queredes xogar a un xogo? E nós co medo que tíñamos non respondemos, pero de inmediato veu outro esquelete que colleu ao outro polo brazo e díxolle que fose á súa tumba xa.
Antes de marchar, o segundo esquelete díxonos: -Perdón polo susto, morreu cando era pequeno por un ataque cardíaco e o último que dixo aos seus pais foi "Queredes xogar a un xogo?" Agora teño que despedirme de vós que xa é tarde. Ata o ano que ven!
E despois diso o esquelete meteuse na súa tumba e todo volveu á normalidade. E xuramos non falar nunca máis diso.

André Citoula Lafuente

A noite do samaín o pasei de medo cos meus  amigos  indo por todo o barrio e ver a todas  as persoas cos seus disfraces de esquleto,home lobo,vampiros etc ....

Pero de pronto un neno disfrazado de vampiro dille a Joel  queres morderme?-di joel-¿seguro?-di o neno-si home si-di Joel-o neno o morde e Joel berrou de dor e o neno dille-advirtinte-derrepente Joel cae ao sochane os ollos ponselles todos rojos es os colmillos afianselles.

Ao despertar Joel pregunta ¿por qué estou aqui que pasou? cando mordeuche o neno te desmallaste.¿Non recordas nada?-preguntolle eu-non-di Joel-entonces solo queda unha opción q o neno sexa un vampiro e coverteuche nun deles.

espazos despois de signos de puntuación

Fumos buscar o neno é o encontramos,outra vez por aqui-di o neno rindose-volveme normal-di Joel-vale pero non lle digas a nadie mas que che morda porque hay moitos como eu-di o neno-vale grazas-di Joel-o neno dalle unha bebida Joel a toma e depronto volvese normal,bueno pois hasta o proximo Samaín-di o neno-adeus-dimos todos-.

o dia do Samaín sara gabarri

-O día do Samaín eu fun de viaxe para Vigo. Estiven alí 4 días.
Antes de irme fun ao cemiterio cos meus pais e o miño curmán a visitar os nosos mortos.Ese día o cemiterio daba moito medo porque a miña curmá díxome  que ese día os mortos espertaban. Eu estaba dexesando sair de alí correndo.
Cando cheguei a Vigo xa era pola noite.Fun ao piso da miña tía  e cando cheguei aos ascensores sentin un berro mói forte que viña do garaxe e vin moitas sombras , lápidas, curuxas etc....
Eu queria prender a luz porque habia moita escuridade. Cando o ascensor chegou a porta da miña tía esos berros eran máis fortes e algo agarroume polo brazo e vin que caía sangue sobre min.
Quedei insconciente e cando espertei estaba no piso da miña tía e tamén a mesma persoa que me agarrou  do brazo e aí deime conta que era o meu curmán.

             FIN.

o samain ALEX GABARRI BORJA

    imaxe
enlaces

Había unha vez un pobo moi pequeno que facia o samaín

habia  pantasmas , cabazas,meigas,zommbis etc

Un neno que chamabase  Jose Mari e gustaballe moito o samaín e 

disfrazábase todos  os días de algo, pero porla noite  íbase cos

pais  ao campo santo e viu un gato negro  e asustouse  pensando que era un zombi.

Pero o gato era dunha meiga de verdade e lle dixolle  que non tocara  o gato que ibase  quedar  sempre coa forma de gato , e tiñas 

que ver conmigo.

O neno o tocou  e os pais  gritando  Jose Mari  e non contestaba  ninguén , e os pais viron  a meiga  e preguntaronlle  si viu  a Jose Mari e a meiga contestou que  tocu o gato e ten que vivir conmigo 

para sempre.

Samaín

O 31 de Outubro deste ano, se mal non recordo o 2015, celebrei Halloween cuns amigos facendo unha noite de acampada no cemiterio da cidade. A escuridade era eterna e tivemos que buscar un lugar onde acampar. 

Acampamos ao lado dun gato negro e dun arbol onde había un moucho. Pensamos que íbamos ter má sorte. A lúa brilaba moito. Escoitamos ruidos de fóra e fomos ver que había. Encontramos unha igrexa que estaba pechada e de súpeto empezaron a aparecer zombies das tumbas e nun momento de distracción un zombie colleu unha pistola, coa que morreu supongo, e mataronno,e logo se o comeron. Levaronnos a un lugar onde os zombies formaron un círculo. De seguido apareceron uns esqueletos e bailaron un baile espectral con música incluída que puxo un zombie DJ. 

Estiveron horas así e o galo cando cantou fuxiron ás tumbas, uns quedaronse e foron a por nós pero eu collín a miña navalla  dinlles, abrín camiño, e escapamos.

E aquí estou no inferno esperando a que me xuzguen polo que fixen esa noite.

                                                       CONTINUARÁ...                      

Ciucurean Melinda Daniela " Unha noite de trebas "

O día de Samaín como era o día dos santos fun visitar o meu avo ao camposanto. Todo estaba cheo de flores recen postas . Nas tumbas é nichos habían moitos morcegos,arañas e teas de araña todo daba moita pabor . De repente escoitei un ruido e asusteime moito cria que iame sair o corazón do peito . Fun mirar o que era , ¡oh ! era un neno disfrazado de mostruo , facendo ruidos raros cun machete. No camposanto había moita xente visitando os defuntos , tamén había moitos nenos ,nenas e adultos disfrazados de esqueletes , pantasmas , espectros , e hasta da morte deime moito medo xa que todo estaba moi escuro.
Ia sair do camposanto para ír a miña casa xa que ero moi de noite . Ia pola rúa soa ,so se escoitaba as campas da igrexa ,entroume moita pabor ,había unha lúa moi grande e de repente sae das trebas unha pantasma ,quedeime de pedra puxenme esbrancuxada .

Unha hiIstoria de terror. Por Isaac Conchado Gabarre 2ºB

en construción

revisar acentuación 

Unha noite terrorífica chea de sons raros e incómodos, 4 amigos (dous chicos e dous chicas ) Deciden ir visitar unha casa embruxada no mais profundo do bosque. (Eu se fose eles quedábame na casa que está mellor.)

Os catro amigos colleron un bus que os deixaria ao principio do bosque e algo estraño pero o conductor dixeralles que el non ía entrar no bosque. Ao chegar empezaron a camiñar cos seus sacos de durmir a ombros e mais as mochilas cargadas de cousa útiles como unha linterna, duas bengalas, unha camara e unha botella de whisky barato mais catro vasos e algo de roupa e mais aparellos inservibles .

Estaban atemorizados (Mais ven cagados diria eu.) porque algúns dicían que oían xente gritar do bosque pero, ninguén quería aventurarse por medo a perderse e non volver a casa coas súas familias.



Por fín e digo por por fín chegaron á casa embruxada sen sufrir un daño polas miles de cousas de aí afora!!

Os catro amigos ao chegar a casa esa embruxada (esa embruxada) (cagados de medo como calquera outro)instalaron o fornillo, fixeron un lume ,puxeron os sacos de durmir... beberon whisky barato... (o normal). 

         Pero eles o que no sabian  era que os seus peores pesadelos ivan facerse realidade.

        Á






     

A noite de Samaín

parágrafos
signos de puntuación 

Na noite de Samaín Xurxo e os seus amigos decidiron ir ao cementerio, ao entrar nel un moucho atopábase posado nunha árbore, ao lonxe víase unha igrexa.  

Comezaron a avanzar con medo observando as lápidas e de súpeto de detrás dunha saen una especie de criaturas deformadas que comezan a avanzar lentamente cara eles. 

Cada unha delas atrapa a un dos dos seus amigos. El morto de medo comeza a correr cara á porta, pero, desorientado mareouse e caeu. 

Ao despertar viu que atopábase na súa cama, baixou correndo as escaleira da súa casa cara á cociña e lles dixo aos seus pais que necesitaba ir urxentemente ao cementerio, ao chegar foi ata o lugar onde apareceran aquelas criaturas e ao carón dunha lápida atopábanse os cráneo e esqueletes dos seus amigos, aparte diso había unha nota, a colleu e nela poñía: "Esperamos que lembres sempre non vir ao cementerio na noite de Samaín".

SAMAIN _ Nerea Costa Pita

 Hai centos de anos no cemíterio dun pobo moi pequeniño , que o seu nome non podo recordar . As doce da noite os esqueletes dos defuntos facían un baile , os mouchos cantaban  e os raposos ladraban mirando a lúa chea , os esqueletes bailaban e berraban ao ritmo do canto dos mouchos .

O cura saíu da igrexa ,e os esqueletes escondéronse , o cura púxose a rezar pola súa nai que morrera  aí uns anos , cando acabou os esqueletes seguiron co seu baile espectral pero esta vez votándolle  unha maldición ao cura , que dicía o dia 31 de novembro todo o que pase polo cemiterio a partir das doce da noite  os esqueletes comerano como lle pasou ao cura .

E seguiron bailando ata que as seis da mañá deron e o galo cantou señalando  que xa era día e os esqueletes se volvían á sua tumba .

Samaiiiiiín

Era unha noite de trebón, nun vello e mouro cemiterio. Caía a auga a chuzos e meus curmáns e máis eu estábamos na entrada.

Non tiña moi boa pinta entrar naquel lugar, pero o certo é que a curiosidade de se en verdade revivían os mortos, e bruxas e curuxas bailaban ó son dunha sinistra música. Logo dun tempo de tonteo, decidimos entrar, aínda presos pola curiosidade.

Adentrámonos e o primeiro que vimos, nada máis entrar foron cadaleitos baleiros e pegadas ao seu carón todas apuntando na mesma direción: ¡O CAMPANARIO! 

Entramos alí un pouco o que ven a ser, mortos de medo, presos, aínda, da curiosidade. Como por arte de maxia e de súpeto, a porta cerrouse e asustámonos, aínda máis cando comezaron a soar as campás.

Xa vías ó meu curmán maior chorando pola morea de morcegos que voaran ó levantar unha alfombra, asustados polo estridente son das campás.

Xa mortos de medo, e definitivamente, sen curiosidade algunha, saimos pola fiestra do campanario e corrimos o máis rápido que puidemos aínda máis cando vemos uns sinistros "homes" (gustaríame dicir)

con candelabros e saímos aínda máis escopetados crendo que se trataba da Santa Compaña.

¡FELIZ SAMAÍN A TODOS JUA JUA JUA!

enlace a Santa Compaña
breve información
 (Feito) 

O TERROR DE SAMAIN

Nos primeiros chanzos

TERROR

E de noite.  Unha noite escura e tormentosa.  A choiva arrecia fortemente.  Unha  chica camina de forma apresurada, sen paraguas, protexida cun  largo abrigo vermello . O auga ha empapado sua melena pelirvermella. Tene medo . Non hay nadie pola rua, so ela e seu medo.

O misterio do Samaín-Beatriz Pérez García

                Nos primeiros chanzos   

O MISTERIO DO SAMAÍN

O 31 de Octubre é o día no que a xente disfrazase de esqueletes, zombis, pantasmas, arañas...para o Samín.O que ninguén sabe é que as doce da noite a lúa ponse chea e os mortos convértense en zombis e saen do cementerio a darlle sustos aos nenos que van polas rúas pedindo caramelos.

Os nenos que van cun disfrace de esquelete perden aos órganos, músculos, a súa pel...convértense nun esquelete de verdade. Os disfraces dos nenos fanse realidade. Os gatos convértense en mouchos e os paxaros en morcegos.

Os zombis van polas rúas e metense dentro das casas para dar mordiscos a xente. Todos al velos pegan un berro. Ao mencer os mortos volven ao cementerio, os gatos volven a casa e cambian a súa cor, os nenos volven a ter o disfrace, os mouchos e os mocergos en paxaros, a xente con mordisco sin...

Os mortos non volven a moverse ata o próximo 31 de Octubro ás doce da noite.

ANDREA CASTRO

                            HALLOWEEN
mellorable

Fai moitos anos, nun pobo chamado Hallou, vivía coa súa avoa unha rapaza chamada Weendy, máis coñecida como Ween. Ningún neno do seu pobo quería xogar con ela. A xente pensaba que a avoa de Ween era unha meiga. Todos os días, cando os nenos saían da escola, Ween esperáballes sempre polo camiño para preguntarlles se querían xogar con ela. Pero nunca aceptaban. 

Unha vez, un neno chamado Nico quiso xogar con Ween. Non entendía porque a xente dicía que a súa avoa era unha meiga sen ter probas. Ween e Nico fixéronse moi amigos, e xogaban todos os días. Un día, Nico decidiu ir a xogar ó muíño do pobo. Cando non miraba, Nico encerrou a Ween con un candado. El esqueceuse dela. Dende ese día nadie do pobo volveu ver a Ween e nunca se encontrou o seu corpo.

Conta a lenda que o día 31 de outubro, pola noite, cas avoa, saen esqueletes sen cranio repetindo con música continuamente `queres xogar comigo?´; mouchos con cabezas xiratorias; arañas que escupen lóstregos; gatos negros que morden; morcegos que pegan berros; as pantasmas da avoa e de Ween que bailan nunha igrexa ó son das campás e reloxos; meigas votando mal de ollos as lápidas dos cementerios; homeslobo que aullan sobre as ramas das árbores e baixo a lúa chea... Ata que se escoita ó galo cantar e cada monstro regresa a súa casa como se non pasara nada.

31 de Outubro-Carolina Núñez Tasende

31 DE OUTUBRO:

        A noite do 31 de outubro, como todo o mundo sabe, celébrase o Samaín, o que ninguén sabe é o que ocurre ás 12 da noite no cementerio. Esqueletes, zombis, espectros e pantasmas surxen das antigas tumbas, ao son das espectrais campanadas da vella igrexia, que indican que xa chegou a medianoite, as ramas das árbores, convertense en siniestras máns, a súa sombra, reflexada nas lápidas provoca medo na escuridade da noite.

          A lúa é chea, e ao lonxe, pódense escoitar os aullidos dos homeslobo,os vampiros irrumpen no cementerio,as arañas invaden o campo santo, os mouchos, acompañantes das bruxas e meigas, acomódanse nas ramas das árbores, no chan, pódense observar as pegadas que os zombis deixaron ao seu paso. Oense risos espectrais, os esqueletes bailan, as arañas suben e baixan das súas teas, que xa invaden as tumbas.

         Un gato negro, paséase polo cementerio, observando con desprecio aos seus compañeiros nesta noite, xa que o gato,é moi elegante, ou iso cre el, e pensa que é o mellor.

        O reloxo da as 6 da mañá, os esqueletes e zombis volven as súas tumbas, os risos cesan, as pisadas desaparecen... e xa non queda nada, todo o que alí había fundiuse nun fondo negro.

SAMAÍN: inspírate para facer un contiño xeitoso

XOGO
OUTRO XOGO

se tes dúbidas