BENVIDO A NOVA YORK!

                                             
O avión sobrevoaba a cidade dos rañaceos, Nova York, o meu destino. Baixei do avión ás présas aínda que entusiasmado e collín as maletas rapidamente. Corrín na procura dun taxi para percorrer o traxecto que me separaba dun famoso hotel situado na Quinta Avenida, onde quedara cun compañeiro e amigo chamado Isaac. Sorprendentemente cheguei eu primeiro e deixei o equipaxe, despois baixei e agardei a Isaac no hall do hotel.
30 minutos despois, chego ó hotel e boteille unha boa bronca. Xa nin podía coa miña alma e fumos durmir para estar descansados e ir mañá á Estatua da Liberdade a comer e sacar unhas fotos. Espertei coa silueta do Empire State a través da fiestra. Preparei o noso almorzo para tomalo alí e mais a cámara, foi un día xenial.
No último día decidimos ir visitar os lugares máis emblemáticos da cidade: Wall Street, a Ponte de Brooklyn ou o Central Park. Gustoume este último porque era un zoo con moitas especies de animais exoticas. Por último, montamos unha festa e invitamos a todos os hóspedes do hotel.
Só queremos darlle as grazas a Pepa, a nosa pofe de galego por pagarnos estas marabillosas vacacións.
GRAZAS :)

COMPOSITORES GALEGOS NAS RÚAS DA NOSA CIDADE I

   León Durán

É certo que algúns dos compositores sobre os que vou escribir poden parecerche novos e incluso aburridos, pero tes que comprender que estas persoas son parte da nosa cultura, como son Rosalía de Castro, Curros Enriquez e moitísimos máis que omito para non facer isto demasiado longo.
O título pode parecerche un tanto extraño, pero, se buscas na rede verás que todolos compositores que aquí se mencionan teñen rúa na Coruña, a parte dos outros grandes artistas non músicos, tanto é así que algúns teñen ata un teatro levando seu nome, sabes a quen me refiro, non?

O primeiro compositor do que vou falar é o Mestre Marcial del Adalid ( Marcial del Adalid y Gurrea é o seu nome completo).

COMPOSITORES GALEGOS NAS RÚAS DA NOSA CIDADE II

Nesta segunda entrada falarei dun compositor moi importante na nosa historia: Xosé Baldomir (José Baldomir Rodríguez, seu nome completo).

Este compositor, ao contrario co da primeira entrada non é esaxeradamete prolífico, ainda que algunhas obras súas traspapeláronse e perdéronse. Foi un dos poucos discípulos de Marcial del Adalid (Bota unha ollada, se queres, á miña entrada sobre Adalid).

COMPOSITORES GALEGOS NAS RÚAS DA CIDADE. León Durán

Hoxe falerei do compositor probablemente máis apreciado de toda a nosa historia: Xoan Montes (Juan Hermenegildo Montes Capón, nome completo). Este compositor escribiu  a, probablemente, obra máis coñecida de toda a música galega: Negra sombra.
Montes nace o 13 de Abril de 1840 e morre o 24 de Xunio de 1899 en Lugo.

ANA CRISTINA CARAMÉS RODRÍGUEZ _ CORREDORES DE SOMBRA

A historia a narra Clara, unha rapaza que anos despois de desvelar o misterio dun cadáver agochado dende facía moitos anos no seu fogar con tan só trece anos decide contar a súa intrépida historia.

Corría o verán de 1995. No pobo de Vilarelle, no pazo do Soutelo, cando uns obreiros que estaban a traballar nunha reforma no soto atoparon un cadáver  agochado entre uns tabiques.

Clara atopábase alí, e alcanzou escoitar cando os policías que se estaban levando o corpo comentaban que non ía ser moi doado descobrir de quen era o corpo posto que de seguro levaba alí dende a guerra, e de aquela morrera moita xente. Pero aínda así non se rendíu, e decidiu poñerse en busca de probas para descobrir a quen pertencía o corpo.

Co paso do tempo Clara fixo novos amigos, entre eles Miguel, un rapaz de orixe humilde do que a pesar das súas diferencias e a oposición do seu pai rematouse namorando del coma unha tola. Miguel axudou moito a Clara, ao enterarse do asunto do cadáver do pazo. Presentoulle xente que vivira isa etapa da guerra, entre eles a Sebastián. E precisamente grazas a Sebastián, un ex-traballador do pazo e as probas que pouco a pouco foi recadando acabou descobrendo a verdadera historia da súa familia.

Estefania Brandariz-WhatApp, adicción?

Redes $ociais, somos adictos?
Dende o 2009 medio mundo vive mais conectado e en certo sentido eso e moi bo, pero non cando vives pegado ao móbil. No noso caso e unha perdición enorme xa que esto nos fai que nos suxeridos da descarga desta aplicación aparezcan redes sociais como Twitter ou Facebook fancendo que a nosa curiosidade pola tecnoloxia crezca.
Que si, que e normal (ata certo punto), somos adolescentes e tomos curiosidad pero esto fai que descuidemos cosas moito mais importante como os estudos. Pensa nisto, cando teñas unha certa idade, unha rede social vaiche dar de comer? Creo que a resposta e non, salgo que invirtas nela.
Na miña opinión estar conectados a todos estes medio e bo, sempre e cando sexa un uso contado e non abusibo. E dicir ti, quen estas lendo isto pode que abuses dar redes sociais, e incluyome, asi que deixa o mobil e vete a facer os deberes e a estudar. Estamos tendo una enfermidade, porque isto xa non e adiccion nin nada polo estilo, e unha enfermidade. E isto aos Ú
únicos que lles conven e aos creadores e accionistas porque eles o que gañan e diñeiro ($$$) "facendonos dano".

OUTRAS OPINIÓNS

IMOS DE TROTADIÑAS!

Galicia 50 prodixios

Ana Caramés Rodríguez

 LOLITA

Esta é a historia de Dolores, máis coñecida no barrio coma "Lolita". Dolores é unha muller de 67 anos que dende os seus 11 anos, aprendeu a vivir nun mundo de homes, machista, e a traballar sendo ama de casa. Ela foi criada polo seu pai, quen se fixo cargo dela despois da morte da sua nai, e cos seus tres irmáns, cos cales ela nunca mantivo unha boa relación. E asi foi como, dende cativa, aprendeu a quedar soa traballando na casa, mentres os homes traballaban todo o dia para levar os cartos a casa.

Estefania Brandariz-Festa Dos Xogos Populares

Festa Dos Xogos Populares

Os días 3,4 e 5 de setembro no parque da Herradura en Santiago de Compostela celebrouse a 14ª edición dos xogos populares. Esta festa levase acabo para que os nenos dos siglo XXI aprendan cales eran os xogos os cales os seus avós e pais xogaban de pequenos.
Eu fun coa miña familia, meus avós, tíos e a miña nai. O primeiro que vimos foi unha exposición de papaventos, expoñíanos dos mais antigos aos mais novos. A dicir verdade non cambiaron bastante, pero iso si, habíaos ben bonitos. Seguimos camiñando e atopamos a chave, onde uns velliños moi áxiles ensinaban aos mais pequenos como se xogaba. A min este xogo non me gustou, por iso mentres meu avó participaba nunha,, fun coa miña tía a rá. Este xogo e bastante entretido e non te podes distraer se non, non acertas nin a de tres.
Pasado uns 15 minutos, chegou o resto da miña familia e iso significaba que debiamos continuar co percorrido. Chegamos ao outro lado do parque onde encontrábanse os xogos da mariola, buxaina, xadrez, pilla-pillola e o brile, destes soamente xoguei ao brile. Iamos a irnos cando unha amiga miña veume e veu a xunta miña a ver se quería xogar ao xadrez. Eu non sabia xogar pero díxome que ia ensinarme... quedei igual que o principio, sen saber xogar.
En resumen este dia foi de dez, coñecín novos xogos populares e a persoas maiores que aínda dos seus anos son moi áxiles e que tamén contaban historias moi entretidas e bonitas de cando eles eran pequenos. Sen duda xa estou desexando que chegue o ano que ven para volver vir.

Stephen Curry

ste bo home de aquí chámase Stephen Curry e é o mellor porteiro de billar da historia dos bolos.
Apasióname a súa forma de acertar no centro da diana, deberían darlle o premio ao mellor xogador-pasador da NHL.
E como dato, no garito de aquí ao lado dan uns chupitos maxestuosos.

Benvido a Paris

Saín do aeroporto co alento crebado, a miña maleta pesaba moito. Fora había moita xente traxeada, acerqueime a un taxi, o home que ía a conducir parecía enfadado e tiña unha voz irritante. A sorte que tiña era que sabía falar español.

Contoume que lle surxira unha urxencia na casa e que ía levarme a o hotel e marchar correndo a súa casa. O que ningún dos dous esperaba era ver ese caos na cidade. Según marcaban uns carteis houbera un accidente quince minutos atrás. O taxista bateu con vehemencia a bocina do coche. Aparte diso era última hora da tarde que é cando a xente sae dos seus traballos. Os dous tiñamos présa por razóns distintas pero présa ao fin e ao cabo.

O taxista deu un toque rabioso na bugina e como por arte de maxia o lento fluír do tráfico vólveuse rápido, os dous estabamos ilusionados.  E comezou a acelerar, un abrallo de angustia apertoume o estómago. O cochce ruxía a cento sesenta. Isto era unha temeridade! O traxecto ata o hotel foi en total tensión. O coche freou diante do hotel cun chirlo de pneumáticos, e nerviosa abrín a porta. Estaba angustiada e chea de cólera. Ao taxista abordeino iracundo polas costas, pagueille o que lle debía e con pasos longos intentei avanzar o máis rápido posible no desesperada afán de apartarme daquel tolo taxista.

ANDREA CASTRO

                                        BENVIDA A AZERBAIJAN!

Gustábame a idea de viaxar a un sitio novo para poder coñecer unha nova cultura e unha nova lingua. Ainda que tamén estaba angustiada polo que podería acontecer. Pois non era un bo momento para viaxar a un sitio coma este.
Collín as maletas con présa, e chamei a un taxi. O taxista non entendía ni unha palabra do que eu lle dicía. Estaba nerviosa, non atopaba a maneira de falar con el! A media mañá, eu intentaba aínda dicirlle onde quería ir. De súpeto, ó lonxe, empezaron a soar un ruído similar a explosións. O taxista non paraba de berrar. Con tensión, pechei a porta e abrochei o cinto. O vehículo ruxía a cento sesenta, co chirlo de pneumáticos de banda sonora...

Benvido a Italia-Carolina Núñez Tasende

                                   Benvido a Italia:

        Baixei do avión con présa, fun correndo a polas maletas, quedara coa miña curmá ás  sete, e xa que o voo retarasárase unha hora, eran as seis e media. Co alento crebado pola carreira, subín ao autobús, aplastada entre tanta xente con maletas. O buseiro deu un toque rabioso da buguina, a estrada era un caos.

Cun abrollo de angustia que me apertou o estómago, chamei a niña curmá e díxenlle que non ía chegar, que era mellor quedar mañá para xantar. Cuando o bus parou preto de meu hotel, baixei do vehículo con tanta vehemencia que tropecei, recollín as maletas e continuei o meu camiño coa misma temeridade coa que baixei do autobús e botei a correr ata a entrada do meu hotel. Entrei na miña habitación tirei as maletas de calqueira maneira ao chan e tireime na cama, a dormir, así, tal cual, sen poder o pixama nin quitar os zapatos.

                Ao día seguinte, pola mañá, esperteime temprano, con toda a tranquilidade do mundo, e baixei a almorzar algo, unha vez rematei, volvín a miña habitación, a desfacer as maletas. Ás doce, saín do hotel para coller un taxi e reunirme coa miña curmá, co lento fluír do tráfico a media mañá, cheguei xustita xustita á unha e media, alí estaba, Sara, canto tempo levaba sen vela, escolleu o sea restaurante de pizza favorito, no cal facían a pizza cunha masa finísima, e contoume que, despois, íamos ir a Venecia.

                E así foi, ás 16h marchamos para Venecia, dúas horas de traxecto que valeron a pena, montámos nunca góndola, si, as famosas barquiñas das fotos que aparecen no Google cando buscas imaxes de Venecia. Ás oito, volvimos, dispostas a celebrar a ultima noche que ía pasar en Italia, ata o ano que ven, no cal, en vez de ir a Venecia, iremos a Pisa.

Ana Caramés Rodríguez

        

                   BENVIDO A TURQUÍA

Baixei do avión, non estaba moi apurada, estaba tan cansa que tardei en decatarme de que xa comezara o aterraxe. Comecei a darme marcha no momento no que me decatei de que case todos os pasaxeiros que ian no meu vó xa colleran as suas maletas, e corrín a coller as miñas. Ia soa, pero en busca de moitas aventuras, e nin rematei tan soa, nin vivín demasiadas aventuras... Iso si, algunha cousiña curiosa ocorreume.

Ali estaba eu, en Turquia, Estambul. Rodeada de mulleres có pelo cuberto, e homes con túnicas longas que chegaban ata o chán. Ia un pouco perdida e confusa, ainda que tamén eufórica emocionada, e quizáis iso foi o que me fixo poñer as espectativas altas... demasiado altas.
Que era un país machista? máis ou menos xa o imaxinaba... iso si, foi máis do que agardaba. Tamén é verdade, que aguantei menos do que esperaba.

ANDREA CASTRO

                                    O carteiro de Bagdad

Abdulwahid, chámase como o levantador de pesas iraquí que conseguiu unha medalla olímpica de bronce, o único da historia deste país. Vive co seu pai, Ibrahim, carteiro que reparte o correo na súa motocicleta, e Fatiha, a nai; nunha humilde casa cunha habitación única, no barrio de Karrada, en Bagdad.

Agora, coa guerra, os comercios permanecen pechados, el non pode ir a escola e a súa nai apenas sae de casa pola inseguridade. Só as tardes do venres toda a cidade descansa das bombas e ambulancias porque é a hora do rezo. Paran os suníes e tamén os chiíes.

Pasan os meses e nada cambia. Un día, o pai aparece sangrando, pois un coche perseguido por soldados provocoulle un accidente coa moto. Por si morre, fai xurar ó seu fillo que encontrará o destinatario dunha carta que debe entregar con necesidade. Consegue entregala coa axuda do seu amigo Ahmed, que ten que ver a escondidas, pois é chií. Os dous chicos van a casucha do ancián Faysal, o destinatario da carta. Nela, o seu fillo envíalle dende Siria semillas.

Pola noite, volven a casa. El ten medo de encontrar ó seu pai morto. Pero entón escoita o ruído familiar dunha motocicleta, que baixa tambaleando dun lado a outro na calle... 

Horario de clase

Querida Anika:
No libro gústame que narres a túa vida diaria por que aínda que lle poda pasar a calquera todo o que te pasa a ti a min o libro é entretido igualmente. A min tamén me pasa a diario que teña algunha pelexa coa miña nai e logo as dúas se nos pase o enfado en menos de cinco minutos. Encantoume que ao final decidiras quedarte co Stemberger en vez do Wolfgang por que aparte de que según o contas o Stemberger ten moitos cartos así que pode mercarte mellores agasallos polo teu cumple é moito mais agradable ca o outro. A historia foi moi divertida e nada mais comezar a lela non podía parar.
Espero que o teu comezo de clases sexa bo, moitos bicos.

Importante!! para crear un microconto de terror

Indicacións

1. Un microconto é unha historia mínima que non necesita máis ca unhas liñas para ser contada. Non é o resumo dun conto máis longo, nin tampouco é un chiste.
2. Non sempre funciona o esquema tradicional. O microrrelato adoita eliminar o desenvolveento. A súa forza está na súa capacidade de sorprender.
3. Habitualmente o período de tempo que transcorre entre o pricipio e o final da historia é pouco.
4. É recomendable utilizar poucos personaxes.
5. Débense evitar as descricións longas; abonda cun adxectivo ben elexido.
6. Todo o que se conta ten importancia.

preme AQUÍ par ler as nosas creacións....

carolina- o carteiro de Bagdag

O CARTEIRO DE BAGDAG:

                  O tema vai dun neno chamado Abdulwahid, que vive nunha das rúas de Bagdag. Todas as mañás espertábase co estruendo das bombas, procedentes da guerra entre os sunitas e os chiitas, Abdulwahid ten un amigo chamdo Ahmed, pero como é do outro barrio, os seus pais intentan quedeixen de ser amigos, dicindo que os culpan da bomba da mesquita.

                 O pai de Abdulwahid, Ibrahim, é carteiro, e un día ten a mala sorte, de ter un accidente de tráfico, cando o pai chega a sea casa e a madre  de Abdulwahid empeza a curar,  Ibrahim dalle unha extraña carta ao seu fillo, e dille:

      -Tes que levarlle esta carta a alguén que vive en Al-Wahdah.

                Abdulwahid, lembra que o seu amigo, Ahmed, ten un curmán chamado Mohamed que alí vivía, así que os dous embarcanse nunha aventura, para levarlle esa carta a un señor chamado Faysal, e así o fan, resulta que dentro do sobre, había unhas sementes, así que Faysal, contalles unha historia, despois diso, os dous nenos regresan a o seu fogar, cos seus pais.

               Nada muda en Bagdag. O balbordo dos estoupidos e dos disparos continúa neste primeiro día de muharram, o mes que inaugura o novo ano.

                  

                

Benvidas a Ibiza.

Katy: Que ben! Hoxe marchamos para Ibiza.
Rebeca: Xa tia, estou mazo nerviosa.....
Katy: En dez minutos ven para a miña casa e marchamos vale? 
Rebeca: Si veña... chao.
( Pasaron dez minutos e Rebeca non aparecia. Katy xa sabia que a torpe de Rebeca o deixara todo para última hora e aínda estaria facendo a súa maleta.)
Katy: Esta nena vaime tolear!
( Soa o timbre e Katy contesta)
Katy: Quen?
Rebeca: Baixa veña! (Dixo Rebeca co alento quebrado)
Katy: Xa baixo senvergoña.

Estefania Brandariz-Microrrelatos

O 
O último lanzou a última pala de terra sobre o último morto da terra. E nese intre supo que era inmortal, porque a morte so existe na mirada do outro.

O 
Séntome co meu marido no sofa do salón cando escoitamos ao bebé
-Marcos, vai ti a polo  mentras collo unha revista
-Meu amor, nos non temos ningun bebé...-

O 

Abro os ollos cando escoito a luz de azafatas van de un lado a outro. Non entendo o que pasa ata que miro pola ventanilla e o chan esta moi cerca de nós.